Peter Kempeneers
Ik schilder landschappen sinds ik in 1996 afstudeerde aan de Academie in Den Haag. De eerste jaren met donkere kleuren en zware contouren. Geleidelijk aan is de kleur erin gekomen, samen met meer aandacht voor de lucht en een steeds lager worden van de horizon
Mijn liefde voor het landschap is terug te brengen tot mijn (gelukkige) jeugd in de Wieringermeerpolder, een wijds en uitgestrekt gebied waar de lage horizon alom aanwezig was. Een streek die niet bij iedereen bekend staat om zijn pittoreske kwaliteiten, maar toen ik na moest gaan denken over wat voor schilder ik wilde worden kwam ik als vanzelf bij dit onderwerp uit
Wat mijn schilderijen met elkaar gemeen hebben is dat ze allemaal een beeld geven van het Hollandse landschap zoals ik dat zelf het liefste zie: Niets tussen de kijker en de horizon, veel ruimte voor de lucht om met kleur en wolkenpartijen licht en variatie in de compositie te brengen, kleuren net iets dramatischer en intenser aangezet, en bovenal veel ruimte en water om diepte en textuur aan te geven.
Dit landschap is voor mij een herinnering aan een tijd dat aan de rand van mijn dorp de wijde wereld begon, dat je besef van ruimte werd gevormd door datgene wat je zag als je door de polder fietste, van het ene dorp naar het andere, en een afstand van 4 kilometer langs een kaarsrechte weg een eeuwigheid leek te duren.
Wat ik zoek en ook vindt in het hedendaagse landschap zijn lijnen, kleuren en structuren die je op schilderijen van 400 jaar geleden ook al tegen kon komen. Het is dat typisch Hollandse wat me blijft boeien en steeds weer nieuwe inspiratie geeft, in groot en klein formaat
